{jcomments on}Ұлтына, тіліне, дініне қарамай, бір ортада бастары біріккен соң, көңіл жарастырып, бір тілдік түсіністікпен жүрген жандар аз емес елімізде. Сондай отбасылардың бірі Теректі ауылында тұрады. Бұл жанұяның үйлерінің сыртына, қора-жайына қарасаң, түтіні түзу шыққан қазақ отбасы екен деп қаласың. Ал үйдің ішіне кіргенде, бәрі де басқаша. Отағасы Атабай ата — өзбек, отанасы Наталья апа неміс ұлтынан. 1978 жылдан бастап барлық ұлттың Отаны болған қазақ елінде тұрып келеді. Тіл табысып, отау құрғандарына 35 жыл болған. Аз уақыт емес, әрине. Атабай ата — 1940 жылы туып, балалық шағын соғыстың жалынына шарпыған кешегі бала, бүгінде 75 жастағы ауыл ақсақалы. Өмірде көргені, ойына түйгені мол. Көп сөзден гөрі нәтижелі шаруа атқарғанды жақсы көреді. Зайыбы Наталья екеуі 1980 жылы отасып, шаңырақ көтерген. Өмірге қыз әкеліп, тағылымды тәрбие беріп өсіруде. Отауларында неміс пен өзбек ұлтының өмір сүру дәстүрі көрініп тұрса да, қазақы өмір сүру дағдысына бейімделгені байқалады. Тіршілік табыстары бар, өз еңбектерімен шаруа қожалығын құрып, 30 бас ірі қара мен 100 бас қойды өсіріп, мал шаруашылығын дөңгелетіп отыр. «Өзбек — өз ағам» деп қазағым айт-қандай, Атабай ата қазақ жерін жатсынбай, өз елім дегенді тебіреніспен айтты. Сөз соңында Атабай ата мен Наталья апа Қазақстандағы тыныштық пен әлеуметтік жағдайдың жақсарып тұрғанына ризашылықтарын білдірді. «Жүзі басқа болса да, жүрегі бір, тілі басқа болса да, тілегі бір» дегендей, бұл жанұяға баянды бақыт тілейміз.
Клара ҚАЙЫПЖАНҚЫЗЫ,
Көкпекті ауданы.
